MI?o po listku rwac niepe?n? stokro?
I rozkochanych s?�w r�?aniec cedzi?,
Mi?o przy ludziach by?o raz powiedzie?,
?e si? kochamy, i m�wi? po stokro?.

Mi?o zab??dzi? pod lipowe cienie
Z kwiatkami w reku - i patrz?c ukradkiem,
Wzajemnie m�wi? obrywanym kwiatkiem:
Kochasz!… i pani kochasz mnie szalenie…

Gdy nas r�?owa por�?ni?a sprzeczka,
A zgody ci?gle zabrania?y ?wiadki,
Pami?tasz, luba, jak te bia?e kwiatki,
Jeden m�wi?: nie - a drugi: troszeczka.

Dzisiaj samotny, dzisiaj bez nadziei
B??dz?c po ska?ach, wszystkie moje smutki
Zbieg?y si? razem do bia?ej stokr�tki,
Co by?a siostr? stokr�tek w alei.
Rwa?em j?… listki lecia?y w b??kicie
A? na jezioro, ze ska?y, gdziem siedzia?;
I wiesz, co listek ostatni powiedzia?? -
Luba, ?e jeszcze kochasz mnie nad ?ycie.

Roz??czeni - lecz jedno o drugim pami?ta;
Pomi?dzy nami lata bia?y go??b smutku
I nosi ci?g?e wie?ci. Wiem, kiedy w ogr�dku,
Wiem, kiedy p?aczesz w cichej komnacie zamkni?ta;

Wiem, o jakiej godzinie wraca bolu fala,
Wiem, jaka ci rozmowa ludzi ?z? wyciska.
Ty? mi widna jak gwiazda, co si? tam zapala
I ?z? r�?ow? leje, i skr? sin? b?yska.

(more…)

Madonno moja, grzechu pe?na,
w sen jak w zwierciad?o p?kni?te wprawiona.
Duszna noc, kamie? gwiazd na ramionach
i ta trwoga, jak ty - nie?miertelna.
Madonno moja w grzechu pocz?ta,
to nie s? winy, kt�rym ?lez brak.
Noc jak zwierz? zatulone w strach,
noc, kt�ra zawsze pami?ta.
Usta s? gorzkie i suche, do lodyg
spalonych tak m?odo podobne,
oczy ogniem niep?odne -
z?oty orzech.

Czym ?uska? z zamy?lenia?
Wiar? uczyni? po zgonie?
Jestem jak blask tw�j, co tonie
w morzach powrotnych jak ziemia.
Madonno, czym mnie wybawisz od nocy?
Czy dziecko przywr�cisz wygi?ciem warg na d�??
Snom kolistym, kwiatom, wodospadom
dasz si? przeze mnie toczy??
Uczy? ruch nieomylny, daj nazwanie
wiatrom ch?odnym, kt�re z dzban�w lej?
p?yn, co jak p?omie? jest.
Dzi? noc i budz? si?, zanim dojrzej?
w lusterkach twoich ?ez.

28 III 42 r., Stawisko.

O nieba p?ynnych pog�d,
o ptaki, o natchnienia.
Nie wydeptana ziemia,
nie wy?piewane Bogu
te drzewa, te kaskady
iskier, ten oddech nieba,
w ramionach jak w kolebach
zamkni?ty. Jak coko?y
drzewa z szumem na po?y;
serca jak dzbany ?aski,
takie serca jak gwiazdki,
takie oczu ob?oki,
taki lot - za wysoki

S?o?ce, s?o?ce w ramionach
czy twego cia?a kryszta?
pe?en owoc�w bia?ych,
gdzie zdr�j zielony tryska,
gdzie oczy mi?kkie w mroku
tak p�? mnie, a p�? Bogu.

Twych krok�w korowody
w urojonych alejach,
twe odbicia u wody
jak w pragnieniach, nadziejach.
Twoje usta u ?r�de?
to syte, to zn�w g?odne,
i tw�j u?miech, i p?akanie
nie odp?ynie, zostanie
Unios? je, przenios?
jak ramionami - g?osem,
w czas daleki, wysoko,
w obcowanie ob?okom.

W potoku w?os�w twoich, w rzece ust,
kniei jak wiecz�r - ciemnej
wo?anie nadaremne,
daremny plusk.

Jeszcze w mroku owin?, tak jeszcze r�za nocy
i minie ?wiat ga??zk?, strzepem albo gestem,
potem niemo si? stoczy,
smuga przejdzie przez oczy
i powiem: nie b?d?c -jestem.

Jeszcze tak w ciebie p?yn?c, nios?c ci? tak odbit?
w ?renicach lub u powiek zawis?a jak ?ze,
us?ysze w tobie morze delfinem srebrnie ryte,
w muszli twojego cia?a szumi?ce snem;

Albo w gaju, gdzie jeste?
brzoz?, bia?ym powietrzem
i mlekiem dnia,
barbarzync? ogromnym,
tysi?c wiek�w dzwigaj?c
trysn? szumem bugaju
w ga??ziach twoich - ptak.

Dedykacja:
Jeden dzie? - a na t?sknot? - wiek.
jeden gest - a ju? orkan�w poch�d,
jeden krok - a oto? tylko jest
w ka?dy czas - duch czekaj?cy w prochu.

mojej najdro?szej Basi - Krzysztof

2 luty 1942

Cz?sto w duszy mi dzwoni pie??, wy?kana w ?a?obie,
O tych dwojgu ludzie?kach, co kochali si? w sobie.

Lecz w ogrodzie szept pierwszy mi?osnego wyznania
Sta? si? dla nich przymusem do nag?ego rozstania.

Nie widzieli si? d?ugo z czyjej? woli i winy,
A czas ci?gle up?ywa? - bezpowrotny, jedyny.

A gdy zeszli si?, d?onie wyci?gaj?c po kwiecie,
Zachorzeli tak bardzo, jak nikt dot?d na ?wiecie!

Pod jaworem - dwa ?�?ka, pod jaworem - dwa cienie,
Pod jaworem ostatnie, beznadziejne spojrzenie.

I pomarli oboje bez pieszczoty, bez grzechu,
Bez ?zy szcz??cia na oczach, bez jednego u?miechu.

Ust ich czerwie? zagas?a w zimnym ?mierci fiolecie,
I pobledli tak bardzo, jak nikt dot?d na ?wiecie!

Chcieli jeszcze si? kocha? poza w?asn? mogi??,
Ale mi?o?? umar?a, ju? mi?o?ci nie by?o.

I pokl?kli sp�?nieni u niedoli swej proga,
By si? modli? o wszystko, lecz nie by?o ju? Boga.

Wi?c si? reszt? dotrwali a? do wiosny, do lata,
By powr�ci? na ziemi? - lecz nie by?o ju? ?wiata.

Com uczyni?, ?e? nagle poblad?a?
Com zaszepta?, ?e? wszystko odgad?a?
Jak?e milcz?c pogl?dasz na drog?!
Kocha? ciebie nie mog?, nie mog?!
Wiecz�r s?o?ca zdmuchuje rozniet?.
Nie te usta i oczy ju? nie te…
Drzewa szumi? i szumi? nad nami
Ga??ziami, ga??ziami, ga??ziami!

Ten ci jestem, co idzie dolin?
Z inn? - Bogu wiadom? dziewczyn?,
A ty idziesz w ?lad za mn? bez wiary
W ?ez pot?g? i w oczu swych czary -
Idziesz chwiejna, jak cie?, co si? tu?a -
Wyn?dznia?a, na b�l sw�j nieczu?a -
Pyln? drog? zamiatasz przed nami
Warkoczami, warkoczami, warkoczami!

Czasami mojej ?lepej pos?uszny ochocie
Pragn? w tobie mie? czujn? na byle skinienie
S?ug?, co pieszczotami gasi me pragnienie,
A ty jeste? tak zmy?lna i zwinna w pieszczocie!

Gdy tw�j warkocz jak w s?oncu wybuja?e ziele
Tchem rozwartych ogrod�w m? dusze owionie,
G?ow? tw? niby puchar ujmuje w swe d?onie
I wargami w ?lad dreszczu prowadz? po ciele.

I raduj? si? ?ledz?c t? warge, jak zmierza
Do mej piersi kosmatej, widnej w niedomroczu,
W kt�rej marz? pier? w lesie ryczacego zwierza
I staram si?, gdy pie?cisz nie traci? go z oczu.

Nag?a my?l i mo?liwo?? buchaj?ca pie?ni?,
o której sen ostrzega? radosnym pó?g?osem…
Zamiast ust, które jeszcze ca?owa? si? nie ?mi?,
- papieros zapalony drugim papierosem.

Zetkni?cie ramion w lo?y lub w g??bi karety,
koncentruj?ce ?ycie w p?on?cym r?kawie!
S?odkie ognie bengalskie, rozkosze rakiety,
i oczy roze?miane w ?miertelnej zabawie.

Shake-hand za d?ugi nieco, a chc?cy trwa? wiecznie,
i odpychanie ludzi: nie mówcie! nie rad?cie!
i s?owa dr??ce, wdzi?czne, niepotrzebne, ?mieszne,
jak koronki i wst??ki na przecudnym akcie.

Ach, to nie by?o warte
by sny tym karmi? uparte

by stawia? dusz? na kart?
ach to nie by?o warte.

Ach, to nie by?o warte
by nosi? ?zy nie otarte

i by mie? serce wydarte
to wcale nie by?o warte…