?uraw i czapla

Przykro by?o ?urawiowi,
?e samotnie ryby ?owi.

Patrzy - czapla na wysepce
Wdzi?cznie z b?ota wod? ch?epce.

Rzecze do niej zachwycony:
“Pi?kna czaplo, szukam ?ony,

B?d? kocha? ciebie, wierz mi,
Wi?c czym pr?dzej si? pobierzmy”.

Czapla piórka swe poprawia:
“Nie chc? m??a mie? ?urawia!”

Poszed? ?uraw obra?ony:
“Trudno. B?d? ?y? bez ?ony”.

A ju? czapla my?li sobie:
“Czy w?a?ciwie dobrze robi??

Skoro ?uraw tak namawia,
Chyba wyjd? za ?urawia!”

Pomy?la?a, pocz?apa?a,
Do ?urawia zapuka?a.

?uraw ?yka? ?urawin?,
Wi?c mia? bardzo kwa?n? min?.

“Przysz?am spe?ni? twe ?yczenie”.
“Teraz ja si? nie o?eni?,

Niepotrzebnie pani papla,
?egnam pani?, pani czapla!”

Posz?a czapla obra?ona.
?uraw my?li: “Co za ?ona!

Chyba pójd? i przeprosz?…”
W?o?y? czapk?, wdzia? kalosze

I do czapli znowu puka.
“Czego pan tu u mnie szuka?”

” Chc? si? ?eni?”. “Pan na m??a?
Po co pan si? nadwyr??a?

Szkoda by?o pa?skiej drogi,
Drogi panie laskonogi!”

Poszed? ?uraw obra?ony.
“Trudno. B?d? ?y? bez ?ony”.

A ju? czapla my?li: “Szkoda,
Wszak nie jestem taka m?oda,

?uraw pro?b? wci?? ponawia,
Chyba wyjd? za ?urawia!”

W pi?kne piórka si? przybra?a,
Do ?urawia pocz?apa?a.

Tak ju? chodz? lata d?ugie,
Jedno chce - to nie chce drugie,

Chodz? wci?? t? sam? drog?,
Ale pobra? si? nie mog?.