Tuesday, April 25th 2006


Dwoje ludzieÅ„ków – BolesÅ‚aw LeÅ›mian
posted @ 1:01 pm in [ Poezja - Wiersze ]

Cz?sto w duszy mi dzwoni pie??, wy?kana w ?a?obie,
O tych dwojgu ludzie?kach, co kochali si? w sobie.

Lecz w ogrodzie szept pierwszy mi?osnego wyznania
Sta? si? dla nich przymusem do nag?ego rozstania.

Nie widzieli si? d?ugo z czyjej? woli i winy,
A czas ci?gle up?ywa? – bezpowrotny, jedyny.

A gdy zeszli si?, d?onie wyci?gaj?c po kwiecie,
Zachorzeli tak bardzo, jak nikt dot?d na ?wiecie!

Pod jaworem – dwa ?�?ka, pod jaworem – dwa cienie,
Pod jaworem ostatnie, beznadziejne spojrzenie.

I pomarli oboje bez pieszczoty, bez grzechu,
Bez ?zy szcz??cia na oczach, bez jednego u?miechu.

Ust ich czerwie? zagas?a w zimnym ?mierci fiolecie,
I pobledli tak bardzo, jak nikt dot?d na ?wiecie!

Chcieli jeszcze si? kocha? poza w?asn? mogi??,
Ale mi?o?? umar?a, ju? mi?o?ci nie by?o.

I pokl?kli sp�?nieni u niedoli swej proga,
By si? modli? o wszystko, lecz nie by?o ju? Boga.

Wi?c si? reszt? dotrwali a? do wiosny, do lata,
By powr�ci? na ziemi? – lecz nie by?o ju? ?wiata.

para_1


Leave a Reply

*
To prove you're a person (not a spam script), type the security word shown in the picture. Click on the picture to hear an audio file of the word.
Click to hear an audio file of the anti-spam word