JA? I MA?GOSIA

Narrator:
Pos?uchajcie, oto bajka,
Stara bajka-samograjka,
Ale dla was, daj? s?owo,
Wymy?li?em j? na nowo.
Je?li nie znacie jej, to poznacie.
A by?o tak:
W ma?ej chacie,
Od ludzkich osiedli z dala
Mieszka?a rodzina drwala
Z czterech osób z?o?ona.
By? wi?c drwal, jego ?ona
I – jak to si? w bajkach kleci -
By?o tak?e dwoje dzieci,
W waszym wieku, mniej wi?cej.
Ja piosenk? im po?wi?c?,
Przys?uchajcie si? piosence:

Ja?:
My mieszkamy w chatce drwala.

Razem:
Trala-lala, trala-la.

Ma?gosia:
Nasz? chatk? las okala.
Trala-lala, trala-la.

Ja?:
A nazywamy si?,
Ja? i Ma?gosia.

Ma?gosia:
Bardzo kochamy si?,
Ja? i Ma?gosia.

Razem:
Razem trzymamy si?,
Mamy s?uchamy si?,
Tralala-la!

Matka:
Dzieci kochane, ?piewacie cudnie,
Ale ju? min??o po?udnie,
Ojciec czeka na obiad w lesie,
Dzi? Ma?gosia kobia?k? zaniesie.

Ma?gosia:
Pójdziemy z Jasiem we dwoje,
Bo ja troszeczk? si? boj?.

Ja?:
Dlaczego puszcza? j? sam??
Pójd? z Ma?gosi?, mamo.

Matka:
A kto mi w domu pomo?e?
A kto uprz?tnie w oborze?
A kto zamiecie w komorze?
No, dobrze ju?. Tym razem
Pozwalam i?? wam razem.
To zreszt? niedaleko.
W kobia?ce jest chleb, jest mleko,
A tu gor?ce pierogi.
Nie zbaczajcie wi?c z drogi,
Le?cie szybko jak dwa szczyg?y,
By pierogi nie wystyg?y.

Ja?:
Ju? biegniemy, mamo droga,
Pami?tamy o pierogach!

Ka?dy ptak nam w lesie ?piewa.
Trala-lala, trala-la.

Ma?gosia:
Znamy w lesie wszystkie drzewa.

Razem:
Trala-lala, trala-la.

Ja?:
A nazywamy si?
Ja? i Ma?gosia.

Ma?gosia:
Razem trzymamy si?,
Ja? i Ma?gosia.

Razem:
Borem skradamy si?.
Wilkom nie damy si?,
Tralala-la!

Ja?:
Spójrz, Ma?gosiu, jakie? zwierz?!

Ma?gosia:
Ojej, Jasiu, strach mnie bierze,
Wszak to wilk. Jest pewno z?y,
Bo okropnie szczerzy k?y.
Uciekajmy.

Ja?:
Wilk jest pr?dszy,
On po ?ladach nas wyw?szy.

Wilk:
Wilk jest panem w lesie,
A gdy je?? my chce si?,
Idzie sobie w lasu g??b,
?eby znale?? co? na z?b.
Trzeba szybko je?? -
I cze??!

Oto widz? jad?o,
Co mi z nieba spad?o.
Idzie jaki? smaczny k?s,
Idzie para ?wie?ych mi?s,
Trzeba szybko je?? -
I cze??!

Ruszam prosto na nie,
B?d? mia? ?niadanie,
Chyba to s? owce dwie,
Do nich j?zyk a? si? rwie,
Trzeba szybko je?? -
I cze??!

Nie, to dzieci! Mam wi?c pecha!
Có? mi z dzieci za pociecha?

Ma?gosia:
Patrz, on prosto ku nam zmierza…
Tak si? boj? tego zwierza,
Uciekajmy!

Wilk:
Ja nie radz?,
Bo cho? tu sprawuj? w?adz?,
Cho? mi w brzuchu burczy z g?odu,
Ale wilki z mego rodu
Tym si? szczyc? od stuleci,
?e nie krzywdz? ma?ych dzieci.

Ja? i Ma?gosia:
Dzi?kujemy ci, wilku, za to.

Wilk:
Jad?a wyrzekam si? z w?asn? strat?.
Teraz zmiatajcie st?d. Do widzenia!
Ju? nie dra?nijcie mi podniebienia.
Id?cie prosto przez polan?,
A ja o suchym pysku zostan?.

Ma?gosia:
Le?my, Jasiu, t?dy przez kniej?!

Ja?:
Wilk na szcz??cie pierogów nie je,
A tato lubi je i czeka,
S?ysz? ju? jego g?os z daleka.

Drwal:
Zetn? sosn?, sosn? zetn?,
B?d? z sosny deski ?wietne,
Pi?o, r?nij, siekiero, wal,
Róbcie to, co ka?e drwal.

Lubi? chodzi? na wyr?by,
?cina? graby, ?cina? d?by,
Pi?o, r?nij, siekiero, wal,
Róbcie to, co ka?e drwal!

Gdy spi?uj? d?b wiekowy,
D?b si? nada do budowy,
Pi?o, r?nij, siekiero, wal,
Róbcie to, co ka?e drwal.

Gdy zawioz? grab do szko?y,
B?d? z niego pi?kne sto?y,
Pi?o, r?nij, siekiero, wal,
Róbcie to, co ka?e drwal!

Ja?:
Przynie?li?my, tato, kobia?k?,
Lecz pierogi wystyg?y ju? ca?kiem.

Ma?gosia:
Pierogi s? smaczne, z grzybami,
A te grzyby zbierali?my sami.

Drwal:
Co? Pierogi? A to ci dopiero!
Zamachn??em si? w?a?nie siekier?,
Zostawcie kobia?k?, zjem potem,
Zmykajcie, dzieci, z powrotem,
Bo tu wko?o drzazgi lec?,
A ja popracuj? nieco,
Nie mam czasu do stracenia.

Ja?:
?egnaj, tato!

Ma?gosia:
Do widzenia!

Drwal:
Wracajcie t? dró?k? na wprost.

Ma?gosia:
S?yszysz, Jasiu? ?piewa drozd.

Ja?:
Ma?gosiu, nie drozd, lecz pliszka.

Ma?gosia:
Popatrz, jaka dziwna szyszka.

Ja?:
Na szyszk? troch? za g?adka,
Spójrz, to przecie? czekoladka!

Ma?gosia:
Tu jest irys, tu cukierek!

Ja?:
Kto? je pouk?ada? w szereg,
Jak w sklepie – taki równiutki.

Ma?gosia:
Tu znowu le?? ci?gutki…

Ja?:
Wyborne…

Ma?gosia:
I s?odkie szalenie.

Ja?:
Trzeba nape?ni? kieszenie.

Ma?gosia:
Naje?? si? te? nie zawadzi.
A dok?d ta droga prowadzi?
Bo tam dalej na odmian?,
Widz? krówki rozsypane.

Ja?:
A tu znów inne s?odycze!
Jak du?o! Wprost ich nie zlicz?!
Marmoladki, czekoladki
Rosn? wprost jak le?ne kwiatki.

Ma?gosia:
To ci dopiero przygoda!
Nie zjemy wszystkich, a szkoda!

Ja?:
Stój! Popatrz! Domek z piernika!
Czy to sen? Nie! Domek nie znika.
Gdzie popatrze? – wsz?dzie piernik,
Zbudowa? go chyba cukiernik.

Ma?gosia:
Zaraz kawa?ek u?ami?…
Pyszny! Trzeba zanie?? mamie.

Ja?:
Spójrz, Ma?gosiu, na t? ?cian?…
To pierniki lukrowane,

Ma?gosia:
A z tej strony nadziewane.
Skosztuj, czy czujesz smak ró?y?

Ja?:
U?amiemy kawa? du?y!
Kiedy mama go dostanie,
B?dzie mia?a u?ywanie.

Narrator:
Do?? d?ugo dzieci drwala zbiera?y ?akocie
Ani my?l?c o powrocie,
A domkiem z pierników tak by?y zaj?te,
?e da?y si? wzi?? na przyn?t?.
To w?a?nie czarownica z?a i gniewna srodze
Rozsypa?a s?odycze na drodze.
I w ten sposób zwabi?a Jasia i Ma?gosi?.
Czarownic? poznacie po g?osie!

Czarownica:
Hola! Có? to za przyb??dy
Maj? ?mia?o?? chodzi? t?dy?
Kto mi domek z pierników objada?
O, to zuchwalstwo nie lada!

Ma?gosia:
Jasiu, s?yszysz? ?adne rzeczy!
Kto? nam okropnie z?orzeczy.

Czarownica:
Jestem gro?na czarownica,
Cha-cha!
Zna mnie ca?a okolica,
Cha-cha!
Kiedy dnieje, kogut pieje,
Ja si? ?miej?
Ucha-cha!

Mam ja wilka na pos?ugi,
Cha-cha!
Czy to s?oty, czy szarugi,
Cha-cha!
Wicher wieje, z nieba leje,
Ja si? ?miej?
Ucha-cha!

Piernikami dzieci n?c?,
Cha-cha!
Kto tu wszed?, nie wyjdzie wi?cej.
Cha-cha!
Piec si? grzeje, ?arem zieje.
Ja si? ?miej?
Ucha-cha!

Ma?gosia:
S?yszysz, co ona ?piewa?
Jasiu, Jasiu, b?dzie krewa!

Czarownica:
Dawno mia?am na was chrapk?,
Wpadli?cie w moj? pu?apk?!
Droga do mnie wydawa?a si? s?odka,
A czy wiece, co teraz was spotka?

Ja?:
My?leli?my, ?e pierniki s? dla nas…

Czarownica:
Dobry z ciebie ananas!

Ma?gosia:
Niepotrzebnie pani si? z?o?ci,
My?my przyszli do pani w go?ci,
A przecie? ludzie w Polsce s?yn? z go?cinno?ci.

Ja?:
Niech nas pani wypu?ci!

Czarownica:
Wypu?ci? was? A ju?ci!
Zaraz w szpony was pochwyc?
I – poznacie czarownic?!

Ma?gosia:
Pani tylko tak straszy…

Ja?:
Nauczyciel w szkole naszej
Od dawna uczy nas przecie,
?e czarownic nie ma na ?wiecie.

Czarownica:
Co? Tego ucz? was w szkole?
Ja drwi? z siebie nie pozwol?!
To zuchwalstwo, daj? s?owo!
Kim wi?c jestem? Owc?? Krow??
Czy mo?e po prostu sow??
W mojej szkole jest inaczej,
Kto nie wierzy, ten zobaczy.
B?d? trzyma? was pod kluczem
I upas?, i utucz?,
Bo nie lubi? chuderlaków -
Mi?so chude jest bez smaku,
A w dodatku ?ykowate.
Potem wrzuc? na ?opat?
I pod blach? wczesnym rankiem
Upiek? was z majerankiem.

Ja?:
Prosz? pani, ja nie wierz?!
Nawet wilk, ?ar?oczne zwierz?,
Cho? by? g?odny, nas oszcz?dzi?.

Czarownica:
Wilk ma w lesie do?? ?o??dzi.
To punkt pierwszy. A punkt drugi -
Wilk jest u mnie na pos?ugi.
Kiedy sid?a me zastawi?,
On ju? wie, co piszczy w trawie.
Mo?e nawet szpetnie szczeknie,
Lecz mojego ?upu nie tknie.
A teraz ju? sko?czmy gadanie,
Jako rzek?am, tak si? stanie.

Ma?gosia:
My jeste?my dzie?mi drwala,
Tato je?? nas nie pozwala!

Ja?:
On siekier? ma ze stali
I siekier? mocno wali.

Ma?gosia:
Ma on tak?e ostr? pi??.
Je?li pani ?ycie mi?e…

Czarownica:
Do?? ju?! Wi?cej ani s?owa!
Klatka dla was jest gotowa.
Wilku, hej! Mój wilku bury,
Do mnie! Wysu? swe pazury,
Poka? k?y zuchwa?ej parce
I niech sko?cz? si? te harce.

Wilk:
Nim zawo?asz po raz drugi,
Jestem ju? na twe us?ugi.

Ja?:
Ojej, wilk! By? grzeczny, g?adki,
Teraz wpycha nas do klatki.

Ma?gosia:
Wilku, nie drap tak, powoli…

Ja?:
Delikatniej, bo j? boli!
Czy to jest obyczaj wilczy?

Wilk:
Niech kawaler lepiej milczy,
Przykro s?ucha? tych z?orzecze?.
Ma by? piecze? – b?dzie piecze?!

Czarownica:
Ja zabieram klucz od klatki,
A wam daj? czekoladki,
Marmoladki i karmelki,
Strucle, ciastka, piernik wielki,
Wór irysów i ci?gutek -
Jedzcie! By przyspieszy? skutek,
Sprawiam uczt?. Na tej uczcie
Nale?ycie si? utuczcie,
Bo gdy wam przyb?dzie cia?a,
To ja b?d? ucztowa?a.

Ma?gosia:
Pani jest bez serca.

Ja?:
Pani jest ludo?erca!

Wilk:
Przykro s?ucha? tych z?orzecze?.
Ma by? piecze? – b?dzie piecze?!

Czarownica:
Ich mowa ju? mi obrzyd?a,
Chod?my, wilku, zastawi? sid?a,
Pójdziemy przez bór, przez kniej?,
Zobaczymy, co tam si? dzieje.
Wy za?, dziatki, jedzcie du?o
I niech wam ?akocie s?u??.

Sma??, warz? smo?? w kotle
Cha-cha!
A jak je?d??, to na miotle,
Cha-cha!
Trzeszc? knieje, ?le si? dzieje,
Ja si? ?miej?
Ucha-cha!

Ja?:
Posz?a sobie lasem-borem,
Pewno wróci przed wieczorem,
S?odyczami nas upasie,
No i zje po pewnym czasie.

Ma?gosia:
Niby ?adna, niby m?oda,
A taka niedobra. Szkoda!

Ja?:
Trzeba pój?? po rozum do g?owy,
Pos?uchaj, mam plan gotowy:
Zawsze nosz? drut przy sobie,
Z drutu ró?ne rzeczy robi?,
A tym razem w sposób chytry
Mój drut przerobi? na wytrych.
Pomó? mi, bo drut jest grudy,
Przyst?pi? zaraz do próby.
Krata jest troch? za ?cis?a…

Ma?gosia:
Czy?by wi?c nadzieja prys?a?

Ja?:
Rozsuniemy troch? krat?,
Ty ci?nij na t?, ja na t?,
Mocniej, mocniej! Jeszcze ?dziebko!

Ma?gosia:
Ty, Jasiu, r?k? masz krzepk?,
A ja…

Ja?:
Pchaj ?okciem, kolanem!
Ju? teraz si? tam dostan?,
Jestem w zamku. Drutem kr?c?…
Mam troch? za krótkie r?ce…

Ma?gosia:
Musisz si? przecisn?? wi?cej!

Ja?:
Opór w zamku nieco s?abnie…

Ma?gosia:
Ach, jak ty to robisz zgrabnie,
Majster z ciebie i m?drala,
Zna?, ?e jeste? synem drwala!

Ja?:
Zamek zgrzytn??! Do roboty,
Jeszcze tylko dwa obroty,
Lecz r?ka mi ju? omdla?a…

Ma?gosia:
B?d? j? podtrzymywa?a,
Jasiu, jeszcze chwilka ma?a!

Ja?:
Wytrych znowu si? obraca,
Drut ostatni zatrzask maca,
Wnet sko?czona b?dzie praca.

Ma?gosia:
Z czo?a pot ci sp?ywa strug?,
Trzeba wytrwa?!

Ja?:
Ju? nied?ugo.
Co to? Czy si? zamek zatka??
Nie! To ju?! Otwarta klatka!

Ma?gosia:
Znów jeste?my wolni! Brawo!
Uciekajmy teraz ?wawo.

Ja?:
Uciekajmy! Mrok zapada.

Ma?gosia:
Ciszej! Kto? ku nam si? skrada.
To na pewno czarownica…
Skryjmy si?, bo sierp ksi??yca
Na nas rzuca swoje ?wiat?o.

Ja?:
Teraz uciec ju? nie?atwo.

Czarownica:
Co to? Klatka jest otwarta?
Gdzie wi??niowe? Có?, do czarta?!
Pewno w k?t si? gdzie? zaszyli…
Odezwijcie si? w tej chwili!
Pr?dzej! Nie ma ?artów ze mn?,
Wnet was znajd?, cho? jest ciemno,
Zrewiduj? ca?? klatk?!

Ja?:
Patrz, Ma?gosiu… Mamy gratk?!
Podkradnijmy si? czym pr?dzej
I zamknijmy w klatce j?dz?.

Ma?gosia:
Ciszej… Skryjmy si? za drzewa.
Ty id? z prawa, a ja z lewa,
Cichute?ko, bez szelestu,
Gdzie si? podzia? drut mój?

Ma?gosia:
Jest tu!

Ja?:
No, to bierzmy si? do dzie?a,
By nam j?dza nie umkn??a.
Jeden ruch drucianym pr?tem…
Hops! I drzwiczki ju? zamkni?te.

Czarownica:
W klatce nie ma ich. A co to?
O, smarkaczu! O, niecnoto!
Mnie uwi?zi? tak szkaradnie?
Ci??ka na was kara spadnie!
Wilku, hej! Mój wilku bury,
Do mnie! Wysu? swe pazury,
Ostre k?y i z?by uka?,
Wilcz? paszcz? dzieci ukarz!

Wilk:
Jestem, pani czarownico,
Ale tym si? w?a?nie szczyc?
Wszystkie wilki z mego rodu,
?e cho? kiszki burcz? z g?odu,
?aden z nich nie skrzywdzi dzieci -
I tak jest ju? od stuleci.
?egnaj! Niech si? co chce dzieje,
A ja precz odchodz?, w kniej?.

Czarownica:
No to koniec ju? zabawy!
Chod?cie do mnie bez obawy,
Powiem wam, jak stoj? sprawy.
Bardzo lubi? za?artowa? -
I was chcia?am wypróbowa?.
Bajka nasza si? nie liczy:
Tu jest fabryka s?odyczy,
Za drzewami, z tamtej strony,
Wida? szklane pawilony.
A te wszystkie czekoladki,
Marmoladki, raczki, krówki
Spad?y dzisiaj z ci??arówki.
Ja pracuj? w magazynie,
Odpowiadam, gdy co? zgnie.
Towar ten to rzecz nietania,
A wy w?a?nie bez pytania
Pozrywali?cie pierniki.
Chcia?am was ukara?, smyki,
Bo cudzego si? nie zjada!

Ma?gosia:
Wi?c to by?a maskarada?

Ja?:
Wi?c te dziwy si? nie dziej??

Ma?gosia:
Czarownice nie istniej??

Czarownica:
O tym wiecie ju? ze szko?y.
To by? tylko ?art weso?y.
Na nim bajka jest oparta,
Chyba znacie si? na ?artach?

Ja?:
No, a chatka piernikowa?

Czarownica:
To produkcja eksportowa
Dla nabywaców z zagranicy,
Zwie si? Chatk? Czarownicy.
Pakujemy chatki w klatki,
?adujemy je na statki
I tak w?a?nie w ?wiat przez Gdyni?
Towar nasz na zachód p?ynie.

Ma?gosia:
No a wilk, co tu, w?ród sosen,
Mówi? do nas ludzkim g?osem?

Czarownica:
To nie wilk, to pies po prostu,
Lecz wi?kszego nieco wzrostu,
Wilczur – m?dry, tresowany,
Czy nie znacie tej odmiany?

Ja?:
Lecz on gada? najwyra?niej.

Czarownica:
Chyba w waszej wyobra?ni.
Pies nie gada, tylko szczeka,
A on szceka? ju? z daleka.

Ja?:
Wilk si? nam przywidzia?? Szkoda!

Ma?gosia:
Pi?kna by?a to przygoda…

Ja?:
No to bardzo przepraszamy

Ma?gosia:
I wracamy ju? do mamy!

Ja?:
Tato nas na pewno zgani.
Tak nam przykro, prosz? pani!

Czarownica:
Powiem wam na po?egnanie,
?e?cie dzielni nies?ychanie.
Za to ka?de z was dostanie
Po pude?ku czekoladek,
A dla mamy, na wypadek,
Gdyby bardzo si? gniewa?a,
B?dzie ciastek torba ca?a.
Mo?e Ja? by sam je dobra?…

Ma?gosia:
Pani dla nas taka dobra!

Czarownica:
Moja dobro? was zachwyca?
Przecie? jestem czarownica.
Ale o tym – sza – nikomu!
Teraz le?cie ju? do domu.

Ja?:
Do widzenie!

Czarownica:
B?dzcie zdrowi.
T?dy, prostu ku domowi!

Ja? i Ma?gosia:
Tak si? ko?czy nasza bajka.
Trala-lala!
Trala-la!
Stara bajka-samograjka.
Trala-lala!
Trala-la!
Bajka nazywa si?
“Ja? i Ma?gosia.”
Tu ju? urywa si?
“Ja? i Ma?gosia.”
Co z bajk? ?aczy si?,
To dobrze ko?czy si?.
Trala-lala,
Trala-lala,
Trala-lala,
Trala-la!

Kopciuszek

Bardzo dawno, mo?e przed wiekiem,
Przed dwoma wiekami czy trzema,
W pewnym królestwie dalekim,
którego dzisiaj ju? nie ma
I na mapie go znale?? nie mo?na,
Mieszka?a wdowa zamo?na.
A taka by?a bogata,
?e sypia?a na pi?ciu piernatach,
Otula?a si? w ko?dry puchowe
I trzy ja?ki wk?ada?a pod g?ow?.

Mia?a trzy krowy, trzy kozy,
Trzy konie i trzy powozy,
A do tego dwie córki-brzydule,
Które kocha?a czule,
I pasierbic?-sierot?,
Której w domu najgorsz? dawa?a robot?,
Tak?, co to brudzi i smoli.

Dwie córki-brzydule do woli
Wyleguj? si? w ?ó?ku,
A Macocha sierotk? pogania:

Macocha:
Kopciuszku,
Bierz si? do pracy ostro,
?niadanie podaj siostrom
I rób tak, jak ci mówi?:
Zmyj naczynia, wyczy?? obuwie,
Napal w piecach i wymie? sadze,
A ?piesz si?, ja ci radz?!
Nano? mi drew ze dworu,
Garnki w kuchni wyszoruj
I posprz?taj, bo za ciebie nie sprz?tn?,
A córeczki moje s? w?t?e,
Szkoda ich ka?dego paluszka.
Ruszaj si?! To robota w sam raz dla kopciuszka!

St?d posz?o, ?e sierotk? przezwano Kopciuszkiem.
A ona ociera?a tylko ?zy fartuszkiem.
Szorowa?a, harowa?a,
I przy pracy cichutko tak sobie ?piewa?a:

Kopciuszek:
Hej?e, p?ynie woda,
Woda p?ynie, hej?e,
A ja jestem m?oda,
To si? w wodzie przejrz?!

Niech mi powie woda,
Czyja to uroda,
Czy odbija woda mnie,
Czy to jestem ja, czy nie?

Wezm? wody stru?k?
Zmyj? kurz i sadze,
Nie chc? by? Kopciuszkiem,
Wody si? poradz?.

Niech mi powie woda,
Czyja to uroda,
Czy odbija woda mnie,
Czy to jestem ja, czy nie?

A macocha z corkami siedzia?y w salonie,
Kremem naciera?y d?onie,
Szlifowa?y paznokietki ró?owe
I tak? prowadzi?y rozmow?:

Macocha:
Czemu moja córeczka jest w p?sach?
Czemu moja haneczka si? d?sa?

Haneczka:
Bo lusterko si? ze mnie natrz?sa,
Nie pomog? koronki i tiule,
Gdy wyda?a?, matko, na ?wiat brzydul?
Piegowat? i zezowat?,
I nic nie poradzisz na to!

Macocha:
A ty czemu?, córe?ko, taka krzywa?
Na czym ci, Kasie?ko, zbywa?

Kasie?ka:
Mam ja, matko, zgryzot? nieustann?,
?em brzydka i zostan? star? pann?.
Ja bym ch?tnie wszystkie lustra pot?uk?a,
Bo wygl?dam w nich po prostu jak kuk?a:
Nos perkaty, pod nosem puszek…
Nie chc? brzydsza by? ni? Kopciuszek!

Macocha:
To nieprawda, buziaczek masz s?odki…
Dla mnie obie jeste?cie ?licznotki,
Porówna? was mo?na z kwiatuszkiem,
A nie z takim kocmo?uchem – Kopciuszkiem!
Ja po prostu g?ow? trac?,
Wymy?lam dla Kopciuszka coraz nowe prace,
Teraz jeszcze schowam myd?o,
Niech wygl?da jak straszyd?o!
W popió? nasypi? grochu,
Niech go wybiera po trochu.
Gdy usmoli si? ohydnie,
Wtedy ju? na pewno zbrzydnie!

Haneczka:
Gdybym wy?adnia?a,
Wszystko bym odda?a:
Sukienk? z koronek
I z?oty pier?cionek.

Haneczka i Kasie?ka:
Oj, mamo, oj, mamo!

Macocha:
Ci?gle w kó?ko to samo!

Haneczka i Kasie?ka:
Lepiej ju? Kopciuszkiem zosta?,
Byle mie?
G?adk? p?e?
I powabn? posta?.

Kasie?ka:
Nie chc? by? ksi??niczk?,
Chc? mie? ?adne liczko
I stopy, i r?ce,
I nie chc? nic wi?cej.

Haneczka i Kasie?ka:
Oj, mamo, oj, mamo!

Macocha:
Ci?gle w kó?ko to samo!

Haneczka i Kasie?ka:
Lepiej ju? Kopciuszkiem zosta?,
Byle mie?
G?adk? p?e?
I powabn? posta?.

Macocha:
Czy s?yszycie, Kasie?ko, Haneczko,
Tr?by graj? gdzie? niedaleczko!
Mo?e z lasu wracaj? my?liwi?
Hey, Kopciuszku! No, ruszaj si?! ?ywiej!
Otwórz okna! Nie tak! Jeszcze szerzej!
Mo?e jad? na turniej rycerze?
Patrzcie! Wida? ju?… God?a królewskie…
Na ró?owym tle lilie niebieskie.
Tak! To herold! No, do?? smutnych minek!
Do?? narzeka?! Lecimy na rynek!
Przypudrujcie noski, córuchny,
A ty wracaj, Kopciuszku, do kuchni!

Haneczka:
Mamo, mamo, gdzie r?kawiczki?

Kasie?ka:
Mamo, wolnie, bo pogubi? trzewiczki!

Macocha:
Ciszej! Pos?uchajmy, co herold obwieszcza.

Herold:
Do rycerzy, do szlachty, do mieszczan…
Król Jegomo?? kieruje or?dzie:
Niech lub pozdrowiony b?dzie,
I niech ka?dy nadstawi ucha,
I niech ka?dy uwa?nie s?ucha.
Król Jegomo??, wielce wzruszony,
Og?asza na wszystkie strony,
?e, jak ka?e pradawny zwyczaj,
Szuka nadobnej ?ony dla syna-Królewicza,
Gdy? Królewicz jest tak rycerski,
?e porzuci? chce stan kawalerski,
Obwieszczam wi?c wszystkim i wsz?dzie,
?e dnia pierwszego czerwca
W pa?acu bal si? odb?dzie,
I Król z ca?ego serca
Na królewskie komnaty swoje
Zaprasza wszystkie dziewoje.
A któr? Królewicz wybierze,
Któr? pokocha szczerze,
Której da pier?cie? i s?owo,
Ta b?dzie przysz?? Królow?.

Mieszczanin:
Niech ?yje Król mi?o?ciwy,
Dobrotliwy i sprawiedliwy!

Mieszczanka:
Niech ?yje Królewicz m?ody!

Lodziarz:
Lody sprzedaj?, lody!

Sklepikarz:
Hej, do mnie, bia?og?owy!
Mam w sklepie towar nowy,
Wst??ek wybór bogaty,
At?asy i brokaty,
Wszystko paryskiej mody!

Lodziarz:
Lody sprzedaj?, lody!

Mieszczanin:
Spieszcie si?, pi?kne panny,
Agnieszki i Marianny,
Telimeny, Iwonki,
Klementyny, Agaty,
Bierzcie jedwab, koronki,
Sprawiajcie nowe szaty.
?licznotka czy brzydula
Pójdzie na bal do Króla!

Kasie?ka:
Mamo, chc? by? na balu!

Haneczka:
Chc? pój?? w z?ocistym szalu!

Kasie?ka:
Kup dla nas jedwab cienki!

Haneczka:
Spraw nam nowe sukienki!

Macocha:
Ech, wy, córeczki g?upie!
Wszystko w mie?cie wykupi?,
By wam doda? urody.

Lodziarz:
Lody sprzedaj?, lody!

Macocha:
Kopciuszku, do roboty!

Haneczka:
Zawi? mi papiloty!

Macocha:
Kopciuszku, patrz, brudasie,
Jest plama na at?asie!

Kasie?ka:
Przynie? moje po?czoszki!

Haneczka:
Daj mi chusteczk? w groszki!

Kopciuszek:
Ju? nios?, daj?, lec?…

Macocha:
Kopciuszku, zapal ?wiec?!
Oj, ci??ki los mój wdowi,
Có? to za niedo??ga!
Id?, powiedz stangretowi,
Niech ju? konie zaprz?ga.
Pojedziemy karet?.
No. spiesz si?, bo jak nie, to…
A szyby przetrzyj szmatk?!

Kopciuszek:
Ju? lec?, pani matko!

Haneczka:
Mamo, jestem gotowa!

Macocha:
Jak ci? ujrzy Królowa,
Chyba jej serce zmi?knie,
Bo wygl?dasz tak pi?knie!

Kasie?ka:
A ja? Co powiesz, mamo?

Macocha:
Ty wygl?dasz tak samo.
Napatrze? si? nie mog?!
Królewicz si? zakocha…
No, ale czas ju? w drog?!

Kopciuszek:
Pojecha?a Macocha,
Siostry si? wystroi?y…
A ja ju? nie mam si?y,
Musz? wci?? jak kocmo?uch
Wybiera? groch z popio?u.
Smutny jest los Kopciuszka,
Czy? ja nie mam serduszka?
S?ysz? jego pukanie…

S?siadka:
To ja pukam, kochanie,
Jestem wasz? s?siadk?,
Lecz bywam tu bardzo rzadko,
Wi?c nie widzia?a? mnie jeszcze.
S?uchaj, dziecko, pokrótce si? streszcz?:
Jestem stara, lecz by?am m?oda,
I m?odo?ci mi twojej szkoda.
Nie masz matki, masz z?? Macoch?,
O tym wszystkim s?ysza?am troch?.
Chc? spe?ni? marzenia twoje,
Po?ycz? ci moje stroje,
Z?oty pier?cie? i z?oty szal,
Pantofelki ze z?otego at?asu…
Pojedziesz do Króla na bal.
Spiesz si?, dziecko, i nie tra? czasu.
Masz tu jeszcze myde?ko pachn?ce,
Kto si? umyje nim – ja?niejszy jest ni? s?o?ce.
Spiesz si?, dziecko, b?dziesz czysta i g?adka,
Nie zostanie ?ladu z Kopciuszka.

Kopciuszek:
Chyba ?ni?… Pani nie jest s?siadka,
Pani pewno jest dobra wró?ka?

S?siadka:
Wró?ka musi by? m?oda, je?li w ogóle wró?ka bywa.
A ja jestem stara i siwa.
Zmyj szybko popió? i sadze
I rób wszystko tak, jak ci radz?.
Zasznuruj? ci teraz staniczek…
Nie zapomnij te? wzi?? r?kawiczek.

Kopciuszek:
Ach, jak pi?knie, jak pi?knie, mój Bo?e!

S?siadka:
Jeszcze pier?cie? na palec ci w?o??,
W?osy upn?… poprawi? sukienk?…

Kopciuszek:
To sen chyba…

S?siadka:
A szal we? na r?k?.
Chod?… Pojedziesz moj? karoc?,
Lecz pami?taj: wró? przed pó?noc?,
Ten warunek musisz spe?ni? dok?adnie,
Bo inaczej wszystko przepadnie,
Wszystko pry?nie, a zostanie niewiele:
Brudne ?achy i groch w popiele,
Wi?c powtarzam…

Kopciuszek:
Ach, nie ma po co!
Wiem, ?e wróci? mam przed pó?noc?.
Dzi?ki… dzi?ki… Jestem taka szcz??liwa…

S?siadka:
A pami?taj, ?e wró?ek nie bywa.
Id? ju?, dziecko, karoca czeka.
Ja popatrz? tylko z daleka.

Ochmistrz:
Jego Królewska Mo??
Nadchodzi wraz z Królewiczem,
Ka?dy przyby?y go??
Ma przej?? przed ich obliczem.
Ka?da z m?odych dziewoi
Ma sk?oni? si?, jak przystoi.
Do której Któlewicz wyci?gnie d?o?,
Niech ta dziewoja si? zbli?y do?
I niechaj w krótkim s?owie
O sobie mu opowie.
Prosz? wi?c wszystkie damy
I?? za mn?… Zaczynamy…

Haneczka:
Spójrz mamo… Wchodzi po schodach
Jaka? Ksi??niczka m?oda…

G?os m?ski:
Kto to? Co za uroda!
Jakie ma r?ce, szyj?…

G?os kobiecy:
Blask jaki od niej bije!

G?os m?ski:
Ksi??niczka czy królewna?

G?os kobiecy:
Królewna! Jestem pewna!

Kasie?ka:
Mamo…

Macocha:
No co, Kasie?ko?

Kasie?ka:
Jak ona st?pa mi?kko.
Jak lekko… Daj? s?owo…

G?os m?ski:
Ciszej,
Bo nic nie s?ysz?!

G?os kobiecy:
Królewicz skin?l g?ow?…

G?os m?ski:
Królewicz si? u?miechn??…

G?os kobiecy:
Królewicz patrzy wko?o…

G?os m?ski:
Królewicz zmarszczy? czo?o…

G?os kobiecy:
Ciszej,
Bo nic nie s?ysz?!

G?os m?ski:
Ochmistrz damy przedstawia,
Imi? ka?dej wymawia…

Ochmistrz:
Panna Adela ze Srebrnego Strumyka,
Szlachcianka Fryderyka,
Panna Anna, córka Z?otnika,
Panna Jola spod M?dralina,
Córka wdowy, panna Katarzyna,
Hrabianka Klementyna,
Panna Alina, córka Dworzanina,
Kasztelanka Helena,
Ksi??niczka Telimena,
Dwie panny Doroty:
Jedna – córka Starosty, druga – Dowódcy Floty.
A to… panna nieznana w mie?cie,
Która w skromno?ci niewie?ciej
Nie zdradza i nie wymienia
Imienia ni pochodzenia.

G?os I:
Jaka pi?kna!

G?os II:
Przyjrzyjcie si? jej w?osom i oczom!

G?os III:
Panowie, tak nie mo?na!

G?os IV:
Niech panie si? nie t?ocz?!

Przed tronem zrobi? si? zator,
Wi?c g?os teraz ponownie zabierze Narrator.
Powiem wam, moi drodzy, do uszka,
?e w pannie bezimiennej pozna?em Kopciuszka.
A królewicz si? nagle zap?oni?,
Z tronu powsta? i dwornie si? sk?oni?,
I wyci?gn?? do niej r?ce swe obie
Prosz?c, by mu co? wi?cej powiedzia?a o sobie.
Dziewczyna dumnie wznios?a czo?o blade
I zamiast mówi?, tak? za?piewa?a ballad?:

Ballada Kopciuszka:
Jecha? Królewicz królewsk? drog?,
Spotka? na drodze pann? ubog?,
By? miesi?c maj,
Szumia? gaj…

Mia?a we w?osach kwiatek niebieski,
Czy mnie poznajesz? Jam syn królewski.
By? miesi?c maj,
Szumia? gaj…

A jam sierota z biednego domu,
Taka si? przecie? nie zda nikomu.
By? miesi?c maj,
Szumia? gaj…

Rzecze Królewicz: Pi?kne masz liczko,
Ale nie przysz?a? na ?wiat ksi??niczk?.
By? miesi?c maj,
Szumia? gaj…

Wi?c ci? za ?on? poj?? nie mog? -
I ka?de w inn? ruszy?o drog?.
By? miesi?c maj,
Szumia? gaj…

Królewicz:
To nieprawda! Ballada k?amie!
Pozwól, ?e podam ci rami?.
Cho?by? by?a sierot? biedn?,
Z tob? ta?czy? chc?, z tob? jedn?!

G?os m?ski:
Królewicz ta?czy… To wprost nie do wiary…
Nie ma chyba wdzi?czniejszej pary!

G?os kobiecy:
Wszyscy ta?czy? przestali,
Oni dwoje zostali na sali.

Królewicz:
Jeste? pi?kna, i lekka, i zwiewna
Jak z bajki wy?niona Królewna…

Kopciuszek:
Królewiczu, to tylko z?udzenie…

Królewicz:
Nie z?udzenie, lecz ol?nienie!
Ju? uczu? mych nie odmieni?,
Za twe serce dziewcz?ce
Wszystko dam i po?wi?c?,
Ciebie mie? pragn? za ?on?,
Na twe skronie w?o?? koron?.

Kopciuszek:
Królewiczu, to szcz??cie i zaszczyt,
Ka?da panna si? na to po?aszczy.
Ale ja musz? wraca? do miasta,
Bo ju? pó?noc bije… Dwunasta!
Nie mam chwili do stracenia.
Królewiczu, do widzenia,
Wypu?? m? d?o? ze swej d?oni…

Królewicz:
Nie uciekaj! Zaczekaj! Dworzanie!
Zatrzymajcie j?! A kto j? dogoni,
Z?oty pier?cie? ode mnie dostanie!

G?os I:
Pr?dzej… Pr?dzej…!

G?os II:
Rozsu?cie si?, panie!

G?os III:
Le?my t?dy…

G?os IV:
Ju? zbiega po chodach…

G?os V:
Znik?a…

G?os VI:
Nie ma jej…

G?os VII:
A to szkoda…

Ochmistrz:
Pantofelek zgubi?a na schodach!

G?os I:
Pantofelek…

G?os II:
Zgubi?a…

G?os III:
Zgubi?a…

Ochmistrz:
To sprawa nader zawi?a,
Bo Królewicz w rozpaczy si? miota.

G?os I:
Pantofelek…

G?os II:
Pantofelek ze z?ota…

G?os:
Pos?uchajmy, co herold obwieszcza!

Herold:
Do rycerzy, do szlachty, do mieszczan
Król Jegomo?? kieruje or?dzie:
Stra? Królewska poszukiwa? ma wsz?dzie,
A gdy znajdzie si? w?a?ciciekla
Z?otego pantofelka,
W otoczeniu dam i rycerzy
Do pa?acu j? sprowadzi? nale?y.

Gdy ta wie?? si? rozesz?a po mie?cie,
Panien chyba ze dwie?cie
Czeka?o, prosz? mi wierzy?,
By z?oty pantofelek przymierzy?.
A królewscy stra?nicy
Chodzili od ulicy do ulicy,
Chodzili od domu do domu
I nic nie wówi?c nikomy
Szukali, gdzie ta nó?ka niewielka,
Która do z?otego pasuje pantofelka.
Przyszli wreszcie do mieszkania Macochy.
A córeczki w jedwabne po?czochy
Stopy swoje przystroi?y
I w z?ory pantofelek pchaj? z ca?ej si?y.
Lecz na nic to si? nie zda?o,
Bo wybranka Królewicza mia?a stopk? bardzo ma??.

Stra?nicy ruszaj? dalej,
Przy kuchni si? zatrzymali,
A Macocha si? z?o?ci,
A? jej oczy migoc?,
Nie chce przepu?ci? go?ci.

Macocha:
Wchodzi? tam nie ma po co.
Jest tam domowa s?u?ka,
Nosi miano Kopciuszka.

Stra?nik:
Czy to s?u?ka, czy szlachcianka bez skazy,
My spe?niamy królewskie rozkazy.
Musimy wej?? i do s?u?ki,
Pantofelek przymierzy? do nó?ki.
Poka?, mi?a panienko,
Czy masz stopk? male?k?.

Kopciuszek:
Jam, panowie, sierota,
Gdzie do mnie pantofelek ze z?ota?

Stra?nik:
Nie mo?emy ci, panienko, wierzy?,
Musimy pantofelek przymierzy?…
A to ci niespodzianka!
Wi?c to ty jeste? królewska wybranka!
Pantofelek le?y, jak ula?!
Pójdziesz z nami, panienko, do Króla!

Haneczka:
Mamo, ja si? czyba zabij?!

Kasie?ka:
Mamo, ja tego nie prze?yl?!

Macocha:
?wiat si? ko?czy, daj? s?owo,
Nasz Kopciuszek zostanie Królow?!

Ochmistrz:
Jego Królewska Mo??
Wszem i wobec obwieszcza,
Tym z bliska i tym z daleka…

Królewicz:
Niech Pan Ochmistrz si? streszcza,
Bo ?lubny orszak ju? czeka.

Ochmistrz:
Dobrze, powiem wi?c krótko:
Nadszed? kres wszystkim smutkom,
Jeste?my uszcz??liwieni,
?e nasz Królewicz si? ?eni!
Król nasz wyprawia wesele huczne,
A was wszystkich zaprasza na uczt?!

G?os I:
M?oda para niech ?yje!

G?os II:
Niech ?yje!

Haneczka:
Mamo, ja si? chyba zabij?…

Macocha:
?wiat si? ko?czy, daj? s?owo…
Nasz Kopciuszek zostanie Królow?!

Kopciuszek:
Pob?ogos?aw mnie, pani matko,
Bo za chwil? ju? b?d? m??atk?.
Nie gniewajcie si? na mnie, siostrzyczki,
Podaruj? wam z?ote trzewiczki
I z obu was uczyni?
Królewskie ochmistrzynie.

Królewicz:
Spiesz si?, spiesz, mój kwiatuszku,
Nie ma czasu, niestety,
Trzeba zamkn?? drzwi od karety
I w ten sposób zako?czy? bajk? o Kopciuszku.

Pawe? i Gawe?

Mi?dzy Paw?em i Gaw?em przez szereg lat toczy? si? proces o maj?tek. Pawe? by? to pi?kny i okaza?y szlachcic; Gawe? – niezgrabny, lecz silny dorobkiewicz. Pawe? mia? jedn? skrzyni? pieni?dzy, a drug? odwiecznych dokumentów; Gawe? mia? dwie skrzynie pieni?dzy i ma?? kopert? z wekslami Paw?a. Nareszcie Pawe? wierzy? w ?wi?to?? starych przywilejów i robi?, co móg?, a?eby upokorzy? Gaw?a; Gawe? za? wierzy?, ?e mie? b?dzie tylko to, co sobie sam zrobi; robi? za? wszystko, co potrzeba, a?eby zbogaci? si? i – wygra? proces. Poza ta?cami, ucztami i polowaniami, najmilszem zaj?ciem Paw?a by?o obmy?la? sposoby wywy?szenia si? nad Gaw?em. Gdy Gawe? wybudowa? sobie dom, Pawe? wznosi? pa?ac. Gawe? ubra? swoj? s?u?b? w jednakowe sukmany; Pawe? natychmiast sprawi? swojej czerwon? liberj? ze z?oconemi guzikami. Gawe? kupi? czwórk? kasztanów; Pawe? dopóty nie zazna? spokojno?ci, dopóki w stajni nie posiada? o?miu kasztanów w bia?e ?aty. W taki sposób, na ka?dym kroku upokarzaj?c Gaw?a, Pawe? wyda? pieni?dze, które mia? w skrzyni, i jeszcze wystawi? sporo weksli, które Gawe? wykupi? po cichu.

Gdy wie?? o gospodarce Paw?a rozesz?a si? ju? i w dalszych okolicach, przyjecha? do niego stary przyjaciel rodziny i rzek?:

- Mój Pawe?ku, s?ysz?, ?e straci?e? ca?? gotówk? po ojcu i jeszcze wlaz?e? w d?ugi. Daj wi?c pokój twoim wy?cigom z Gaw?em, bo ka?dy wy?cig ma t? niedobr? stron?, ?e mo?na na nim kark skr?ci?.

Pawe? zamy?li? si? i odpar?:

- Aha! Rozumiem i ju? teraz wiem, co zrobi?!…

Lecz gdy dowiedzia? si?, ?e Gaw?owi przyby?a trzecia skrzynia z pieni?dzmi i druga koperta z jego wekslami, gniew Paw?a przerodzi? si? w niepokój, a duma w nienawi??. I postanowi? nie ?ciga? si? z Gaw?em, ale wprost nawet nie robi? tego, co robi Gawe?.

- Niech ludzie nie my?l? – mówi? do siebie – ?e mi?dzy mn?, a tym ga?ganem jest co? wspólnego!…

Gdy wi?c Gawe? zacz?? ulepsza? swoj? ziemi? sztucznemi nawozami, Pawe? zapowiedzia? rz?dcom, aby nie wa?yli si? sprowadza? do jego maj?tków nawet ?uta sztucznego nawozu. Gdy Gawe? postawi? nowe obory dla byd?a i nowe domy dla czeladzi, Pawe? kaza? trzyma? byd?o w wal?cych si? oborach, a parobkom mieszka? w izbach, które nie mia?y drzwi i okien. Gdy Gawe? pocz?? u siebie zaprowadza? p?odozmian, Pawe? nabra? nagle ochoty do trzypolówki i twierdzi?, ?e ten jest najlepszy system rolnictwa w warunkach obecnych.

Dzi?ki takim praktykom, d?ugi Paw?a wzros?y, a Gawe? posiada? ju? trzeci? kopert? weksli swojego przeciwnika. Wówczas do Paw?a znowu przyjecha? w odwiedziny stary przyjaciel i rzek?:

- Do tej pory, mój Pawle, przypuszcza?em, ?e nie masz do?wiadczenia, ale dzi? widz?, ?e ty nie masz rozs?dku…

- A to znowu co?… – oburzy? si? Pawe?.

- Tylko zastanów si? – mówi? stary przyjaciel. – Przez szereg lat chcia?e? Gaw?a upokorzy? wydatkami na rzeczy zbytkowne i nadszarpn??e? maj?tek. Dzi? znowu, przez ?lep? nienawi??, rzuci?e? si? w drug? ostateczno?? i nie chcesz robi? nic z tego, co on robi, cho?by to by?o najlepsze; no – i rujnujesz swój maj?tek do reszty…

- A jak?eby pan poczyna? sobie z tym ga?ganem, b?d?c na mojem miejscu?… – zapyta? nieco skruszony Pawe?.

- Przede wszystkiem, nie zajmowa?bym si? Gaw?em – odpar? przyjaciel – i robi?bym nie jemu na z?o??, ale sobie na po?ytek. Owszem, na?ladowa?bym go w rzeczach dla mnie korzystnych, i nawet nie waha?bym si? przyznawa? mu pierwsze?stwa, o ile naprawd? zrobi?by co? lepiej ode mnie…

Pawe? zamy?li? si? i odpar?:

- Aha!… Teraz ju? wiem, co zrobi?!

Ale nie zrobi? nic, poniewa? Gawe?, zebrawszy dostateczn? ilo?? jego weksli, uzyska? wyrok s?dowy i przy pomocy komorników wyrzuci? Paw?a z maj?tku.

Niedaleko zajdzie kulawy rozs?dek, chocia?by pycha z nienawi?ci? prowadzi?y go pod r?ce.

?y? sobie raz pewien Mazur.
Mia? Mazur oczy jak lazur,
A zwa? si? Mazur Psipazur.

Zawo?a?: “Zdechlaki! Tchórze!
Który chce dosta? po skórze,
Niech zjawi si? tu! A nu?e!”

Miasto Klouszki
Ulica Ko?ciuszki
Numer dwadzie?cia,
U swego te?cia
Mieszka
Leszek Kulesza.
Do Leszka
Przysz?a depesza:

OB
KULESZA KO?CIUSZKI KOLUSZKI
STOP
PRZYJE?D?AJ DO KIELC NA RACUSZKI
BOB

Listonosz depesz? bierze
I spieszy
I spieszy
I spieszy

Na rowerze
Na rowerze
Na rowerze

Z t? depesz? do Leszka Kuleszy.

“Czy tu mieszka pan Leszek Kulesza?
Jest do pana Kuleszy, depesza.”

“Nie ma go, prosz? pana.
W?a?nie we wtorek z rana
Wyjecha? do Warszawy
Za?atwi? wa?ne sprawy.
Zamieszka? pod pi?tym na Bema,
A tu go, niestety, nie ma.”

Listonosz z rozp?du na rower – hops!
Przyje?d?a do urz?du zziajany jak mops,
Biegnie do naczelnika
I ze s?ów jego w?a?nie wynika,
?e nie dor?czy? depeszy,
Gdy? nie ma w Koluszkach Kuleszy.

Naczelnik telegrafu, cz?ek obowi?zkowy,
Rzek?, nie wdaj?c si? w zb?dne rozmowy:
“Co? Kulesza wyjecha?? Znajdziemy Kulesz?!
Do Warszawy w ?lad za nim wy?lemy depesz?.”

Dwaj telegrafi?ci przy dwóch aparatach
T? sam? depesz? ?l? do adresata:
Wystukuj? kolejne litery
Stuk-stuk-stuk
Jedna, dwie, trzy, cztery…
Litery

Biegn? po drucie
Stuk-stuk-stuk
W Warszawie w tej samej minucie
Telegrafista odbiera:
Ka – litera, U – litera, eL – litera
Kul… Kule… Kulesza…
Uk?ada si? z liter depesza:

KULESZA BEMA WARSZAWA
JEST WA?NA NIEZMIERNIE SPRAWA
STOP
PRZEKAZUJ? DEPESZ? KOLUSZKI
STOP
PRZYJE?D?AJ DO KIELC NA RACUSZKI
BOB

Listonosz depesz? bierze
I spieszy
I spieszy
I spieszy

Na rowerze
Na rowerze
Na rowerze

Z t? depesz? do Leszka Kuleszy.

“Czy tu mieszka pan Leszek Kulesza?
Jest do pana Kuleszy, depesza.”

“Owszem, mieszka? na Bema,
Lecz go od wczoraj ju? nie ma.
Wyjecha? do Krakowa,
Adres: ulica Basztowa,
Numer domu pi?tna?cie,
Tam mu depesz? przeka?cie.”

Listonosz wraca, rzecz oczywista,
Znów wystukuje telegrafista
Szereg tych samych liter i znaków:

KULESZA BASZTOWA KRAKÓW…

Znów listonosz depeszy dor?czy? nie mo?e,
Bo Kulesza wyjecha? nad morze.
I znów aparat stuka,
I znów listonosz szuka:

KULESZA S?ONECZNA SOPOT…

I znowu z Kulesz? k?opot,
Bo wyjecha? do ?om?y, do stryja.
Znów telegraf litery wybija,
Za Kulesz? depesza pod??a:

KULESZA TRAUGUTTA ?OM?A…

Ale w ?om?y ta sama nowina -
Wyjecha? do Szczecina!
Depesza w ?lad za nim leci:

KULESZA PORTOWA SZCZECIN…

A w Szczecinie ta sama nowina -
Wyjecha? do Lublina.
Z Lublina do Olsztyna,
Z Olsztyna do Raszyna,
Z Raszyna do Cieszyna…

Tak? mia? z nim telegraf robot?!
Wreszcie wróci? do domu w sobot?.
Ledwo wróci?, przychodzi depesza:

OB
KULESZA KO?CIUSZKI KOLUSZKI
WARSZAWA KRAKÓW SOPOT
?OM?A SZCZECIN LUBLIN
OLSZTYN RASZYN CIESZYN KOLUSZKI
STOP
PRZYJE?D?AJ DO KIELC NA RACUSZKI
BOB

Ledwo przysz?a depesza,
Skoczy? Leszek Kulesza
I po chwili ju? by? w autobusie,
Bo bardzo spieszy?o mu si?.

Przyjecha? do Kielc w sam? por?
Wieczorem,
Kiedy na stó? wnoszono racuszki.
A racuszki – wprost liza? paluszki,
Takich nigdzie i nikt wam nie poda!

Nie proszono was?
A szkoda!