Moja mi?o?? przesz?a w wichr wiosenny -
w wichr wiosenny – me szale?stwo w burz? -
w burz? – moja rozkosz w dreszcz senny -
w dreszcz senny – moja wiosna w r�?e -

Z wichru sp?ynie moja mi?o?? nowa -
mi?o?? nowa – z burzy sza? wystrzeli -
sza? wystrzeli – sen rozkosz wychowa,
wiosna wstanie z r�?anej k?pieli.

nie rzuca si? kobiet
bo p?acz?
w rogu wszech?wiata zwini?te
gwiazdom ch?odnego blasku zazdroszcz?

gwiazdy
za rozchwiane poci?gaj? w?osy

nie rzuca si? kobiet
po??daniem ?ci?te
jak lodem
usta cisn? do brunatnego pnia

i nawet ksi??yc
mo?e je zagarn??
bia?? r?k? z fosforu
tak powolne
w mi?o?? czarn?
owini?te szczelnie
cyprysem kwietniowym rosn?
na grobie

rozstanie jest ptakiem
kt�ry rozpostar? pi�ra
ode mnie do ciebie

wszystkie pi�ra s? ciemne
wszystkie dni
bez ciebie

noce dr??
rozsypane pi�ra
po niebie

kiedy przyjdziesz
z?ote pi�ra zbiegn? si? w s?o?ce
umrze ptak

w?a?nie kocham
wi?c d?oni?
obrysowuj? ka?dy nerw
wi?zanie ze z?ota
w?a?nie jestem
wi?c li?ciom
kt�re wytrysn? z drzewa
?agodnej sier?ci trawy
kt�ra wyro?nie
jab?kom kt�re dojrzej?
szepcz? w zielone ucho wiosny
?e wczoraj ciemno
w b??kitnym morzu
utopiono ?mier?

z t?sknoty pisz? te wiersze
z bolesnej
dr??cej ?piewny owoc cia?a
patrz?c na samotne palce
mog? wysnu? pi?? poemat�w
dotykaj?c moich napi?tych ust
szepcz?
i s?owa – rozko?ysane rytmem wielkiej wody
plot? si? w wiersze
mokre
bardzo s?ono biegn? poprzez twarz

pragn? mocniej
do po?�?k?ej topoli
na srebrnej drodze
pe?nej lipcowego kurzu
pragn? Ciebie
deszczem na moje nagie cia?o
sp?y?

drzewa szepta?y trwo?nie
dzie? dzie?
?mia?y si? cicho
noc

noc? w moje rozchylone r?ce
ciep?? noc?
wilgotn? ros?
przyjd?

Jestem Juli?
mam lat 23
dotkn??am kiedy? mi?o?ci
mia?a smak gorzki
jak fili?anka ciemnej kawy
wzmog?a
rytm serca
rozdra?ni?a
m�j ?ywy organizm
rozko?ysa?a zmys?y

odesz?a

Jestem Juli?
na wysokim balkonie
zawis?a
krzycz? wr�?
wo?am wr�?
plami?
przygryzione wargi
barw? krwi

nie wr�ci?a

Jestem Juli?
mam lat tysi?c
?yj? –

ca?uj? we wszystkich kolorach ?wiata
srebrno i z?oto
ciemn? czerwieni? ca?uj?

twoje wargi osuwaj? si? ze mnie
fioletowo i chmurnie
gdy milczysz

b?yskiem z?b�w
potrafi? ubra? niebo
w najpi?kniejszy wsch�d mi?o?ci

po?udnie – dusznym zapachem pomara?czy
zni?a si? ku nam
bierze nas w siebie
roz?arzone niebieskie s?o?ce

nic nie m�wmy nocy – noc jest g?ucha
czarno ca?ujemy si? i zmroku
r?k? g?adz?c sypk? koci? sier??

Ajudah

Lubi? pogl?da? wsparty na Judahu skale,
Jak ?pienione ba?wany to w czarne szeregi
?cisn?wszy si? buchaj?, to jak srebrne ?niegi
W milijonowych t?czach ko?uj? wspaniale.

Tr?c? si? o mielizn?, rozbij? na fale,
Jak wojsko wielorybów zalegaj?c brzegi,
Zdob?d? l?d w tryumfie i na powrót, zbiegi,
Miec? za sob? muszle, per?y i korale.

Podobnie na twe serce, o poeto m?ody!
Nami?tno?? cz?sto gro?ne wzburza niepogody,
Lecz gdy podniesiesz bardon, ona bez twej szkody

Ucieka w zapomnienia pogr??y? si? toni
I nie?mierte?ne pie?ni za sob? uroni,
Z których wieki uplot? ozdob? twych skroni.