Ksi??yc

Plotkowa?y drzewa w borze:
Pan Ksi??yc jest nie w humorze.
Pan Ksi??yc mia? jakie? przykro?ci.
Pan Ksi??yc jest blady ze z?o?ci.
Pan Ksi??yc ma twarz tak? srog?.
Pan Ksi??yc dzi? wsta? lew? nog?.
Pan Ksi??yc jest troch? nie w sosie.
Pan Ksi??yc dzi? muchy ma w nosie.

Jak tu Ksi??yc si? nie zgniewa:
Có?, my?licie, g?upie drzewa,
?e ja mam przyjemne ?ycie?
Wy s?o?ce tylko cenicie,
Was tylko s?o?ce zachwyca,
Wy kpicie sobie z Ksi??yca,
A ja wam na to odpowiem -
Uwa?am, ?e jest rzecz? po prostu bezwstydn?
Porównywa? s?o?ce ze mn?,
Bo s?o?ce ?wieci we dnie, gdy i tak jest widno,
A ja w nocy, gdy jest ciemno.

?uraw i czapla

Przykro by?o ?urawiowi,
?e samotnie ryby ?owi.

Patrzy - czapla na wysepce
Wdzi?cznie z b?ota wod? ch?epce.

Rzecze do niej zachwycony:
“Pi?kna czaplo, szukam ?ony,

B?d? kocha? ciebie, wierz mi,
Wi?c czym pr?dzej si? pobierzmy”.

Czapla piórka swe poprawia:
“Nie chc? m??a mie? ?urawia!”

Poszed? ?uraw obra?ony:
“Trudno. B?d? ?y? bez ?ony”.

A ju? czapla my?li sobie:
“Czy w?a?ciwie dobrze robi??

Skoro ?uraw tak namawia,
Chyba wyjd? za ?urawia!”

Pomy?la?a, pocz?apa?a,
Do ?urawia zapuka?a.

?uraw ?yka? ?urawin?,
Wi?c mia? bardzo kwa?n? min?.

“Przysz?am spe?ni? twe ?yczenie”.
“Teraz ja si? nie o?eni?,

Niepotrzebnie pani papla,
?egnam pani?, pani czapla!”

Posz?a czapla obra?ona.
?uraw my?li: “Co za ?ona!

Chyba pójd? i przeprosz?…”
W?o?y? czapk?, wdzia? kalosze

I do czapli znowu puka.
“Czego pan tu u mnie szuka?”

” Chc? si? ?eni?”. “Pan na m??a?
Po co pan si? nadwyr??a?

Szkoda by?o pa?skiej drogi,
Drogi panie laskonogi!”

Poszed? ?uraw obra?ony.
“Trudno. B?d? ?y? bez ?ony”.

A ju? czapla my?li: “Szkoda,
Wszak nie jestem taka m?oda,

?uraw pro?b? wci?? ponawia,
Chyba wyjd? za ?urawia!”

W pi?kne piórka si? przybra?a,
Do ?urawia pocz?apa?a.

Tak ju? chodz? lata d?ugie,
Jedno chce - to nie chce drugie,

Chodz? wci?? t? sam? drog?,
Ale pobra? si? nie mog?.

Król i b?azen

By? król, co prosto z b?ota
Szed? w pa?acowe wrota
I nie wyciera? nóg,
Chocia? je wytrze? móg?.

Silili si? ochmistrze,
By mie? pod?ogi czystsze,
Lecz brud przynosi? król
Z polowa?, z ??k i pól.

Martwili si? dworzanie,
?e pa?ac jest w tym stanie,
Bo nikt ju? nie mia? si?,
By zmiata? brud i py?.

Pod?oga jest ze z?ota,
Lecz pe?no na niej b?ota,
Osiada wsz?dzie kurz…
Któ? skarci króla, któ??

Wzdycha?y dworskie damy:
“Jak?e? powiedzie? mamy -
Nasz królu, tak a tak…
Odwagi na to brak.”

Radzili ministrowie,
Kto to królowi powie,
Lecz ka?dy z nich si? ba?:
A nu? król wpadnie w sza??

Mia? b?azna król na dworze.
Raz król by? nie w humorze,
Wi?c go?ca wys?a? wnet,
By b?azen zaraz szed?.

I król powiada: “B?a?nie,
Mam humor z?y wyra?nie,
Co? weso?ego mów,
Chc? s?ucha? twoich s?ów!”

Popatrzy? b?azen chytrze:
“Niech król wpierw nogi wytrze,
Nie znosz?, gdy jest brud,
A tu jest brudu w bród.”

Król uniós? w gór? palec:
“A có? to za zuchwalec!”
Wtem rozpogodzi? twarz:
“Wiesz, b?a?nie, racj? masz!

Masz racj?, kiedy wchodz?,
Zostawiam na pod?odze
I brud, i py?, i kurz,
Z tym trzeba sko?czy? ju?!

Hej, s?u?ba! Hej, sprz?taczki!
Przyno?cie wycieraczki!
A kto nie wytrze nóg,
Nie wpuszcza? go przez próg!

Wyciera? trzeba nogi,
Bo brudz? si? pod?ogi,
Kurz wdziera si? do p?uc,
Brudasów ka?? t?uc!”

I odt?d król ten srogi
Dba? bardzo o pod?ogi,
A gdy przez próg szed?, wprzód
Wyciera? ka?dy but.

Ta bajka jest zmy?lona,
Ale zach?ca ona,
Jak ka?dy stwierdzi? móg?,
Do wycierania nóg.

Kaczka-Dziwaczka

Nad rzeczk? opodal krzaczka
Mieszka?a kaczka-dziwaczka,
Lecz zamiast trzyma? si? rzeczki
Robi?a piesze wycieczki.

Raz posz?a wi?c do fryzjera:
“Poprosz? o kilo sera!”

Tu? obok by?a apteka:
“Poprosz? mleka pi?? deka.”

Z apteki posz?a do praczki
Kupowa? pocztowe znaczki.

Gryz?y si? kaczki okropnie:
“A niech t? kaczk? g?? kopnie!”

Znosi?a jaja na twardo
I mia?a czubek z kokard?,
A przy tym, na przekór kaczkom,
Czesa?a si? wyka?aczk?.

Kupi?a raz maczku paczk?,
By pisa? list drobnym maczkiem.
Zjadaj?c tasiemk? star?
Mówi?a, ?e to makaron,
A gdy po?kn??a dwa z?ote,
Mówi?a, ?e odda potem.

Martwi?y si? inne kaczki:
“Co b?dzie z takiej dziwaczki?”

A? wreszcie znalaz? si? kupiec:
“Na obiad mo?na j? upiec!”

Pan kucharz kaczk? starannie
Piek?, jak nale?y, w brytfannie,

Lecz zd?bia? obiad podaj?c,
Bo z kaczki zrobi? si? zaj?c,
W dodatku ca?y w buraczkach.
Taka to by?a dziwaczka!