?uraw i czapla

Przykro by?o ?urawiowi,
?e samotnie ryby ?owi.

Patrzy – czapla na wysepce
Wdzi?cznie z b?ota wod? ch?epce.

Rzecze do niej zachwycony:
“Pi?kna czaplo, szukam ?ony,

B?d? kocha? ciebie, wierz mi,
Wi?c czym pr?dzej si? pobierzmy”.

Czapla piórka swe poprawia:
“Nie chc? m??a mie? ?urawia!”

Poszed? ?uraw obra?ony:
“Trudno. B?d? ?y? bez ?ony”.

A ju? czapla my?li sobie:
“Czy w?a?ciwie dobrze robi??

Skoro ?uraw tak namawia,
Chyba wyjd? za ?urawia!”

Pomy?la?a, pocz?apa?a,
Do ?urawia zapuka?a.

?uraw ?yka? ?urawin?,
Wi?c mia? bardzo kwa?n? min?.

“Przysz?am spe?ni? twe ?yczenie”.
“Teraz ja si? nie o?eni?,

Niepotrzebnie pani papla,
?egnam pani?, pani czapla!”

Posz?a czapla obra?ona.
?uraw my?li: “Co za ?ona!

Chyba pójd? i przeprosz?…”
W?o?y? czapk?, wdzia? kalosze

I do czapli znowu puka.
“Czego pan tu u mnie szuka?”

” Chc? si? ?eni?”. “Pan na m??a?
Po co pan si? nadwyr??a?

Szkoda by?o pa?skiej drogi,
Drogi panie laskonogi!”

Poszed? ?uraw obra?ony.
“Trudno. B?d? ?y? bez ?ony”.

A ju? czapla my?li: “Szkoda,
Wszak nie jestem taka m?oda,

?uraw pro?b? wci?? ponawia,
Chyba wyjd? za ?urawia!”

W pi?kne piórka si? przybra?a,
Do ?urawia pocz?apa?a.

Tak ju? chodz? lata d?ugie,
Jedno chce – to nie chce drugie,

Chodz? wci?? t? sam? drog?,
Ale pobra? si? nie mog?.

By? król, co prosto z b?ota
Szed? w pa?acowe wrota
I nie wyciera? nóg,
Chocia? je wytrze? móg?.

Silili si? ochmistrze,
By mie? pod?ogi czystsze,
Lecz brud przynosi? król
Z polowa?, z ??k i pól.

Martwili si? dworzanie,
?e pa?ac jest w tym stanie,
Bo nikt ju? nie mia? si?,
By zmiata? brud i py?.

Pod?oga jest ze z?ota,
Lecz pe?no na niej b?ota,
Osiada wsz?dzie kurz…
Któ? skarci króla, któ??

Wzdycha?y dworskie damy:
“Jak?e? powiedzie? mamy -
Nasz królu, tak a tak…
Odwagi na to brak.”

Radzili ministrowie,
Kto to królowi powie,
Lecz ka?dy z nich si? ba?:
A nu? król wpadnie w sza??

Mia? b?azna król na dworze.
Raz król by? nie w humorze,
Wi?c go?ca wys?a? wnet,
By b?azen zaraz szed?.

I król powiada: “B?a?nie,
Mam humor z?y wyra?nie,
Co? weso?ego mów,
Chc? s?ucha? twoich s?ów!”

Popatrzy? b?azen chytrze:
“Niech król wpierw nogi wytrze,
Nie znosz?, gdy jest brud,
A tu jest brudu w bród.”

Król uniós? w gór? palec:
“A có? to za zuchwalec!”
Wtem rozpogodzi? twarz:
“Wiesz, b?a?nie, racj? masz!

Masz racj?, kiedy wchodz?,
Zostawiam na pod?odze
I brud, i py?, i kurz,
Z tym trzeba sko?czy? ju?!

Hej, s?u?ba! Hej, sprz?taczki!
Przyno?cie wycieraczki!
A kto nie wytrze nóg,
Nie wpuszcza? go przez próg!

Wyciera? trzeba nogi,
Bo brudz? si? pod?ogi,
Kurz wdziera si? do p?uc,
Brudasów ka?? t?uc!”

I odt?d król ten srogi
Dba? bardzo o pod?ogi,
A gdy przez próg szed?, wprzód
Wyciera? ka?dy but.

Ta bajka jest zmy?lona,
Ale zach?ca ona,
Jak ka?dy stwierdzi? móg?,
Do wycierania nóg.

Kaczka-Dziwaczka

Nad rzeczk? opodal krzaczka
Mieszka?a kaczka-dziwaczka,
Lecz zamiast trzyma? si? rzeczki
Robi?a piesze wycieczki.

Raz posz?a wi?c do fryzjera:
“Poprosz? o kilo sera!”

Tu? obok by?a apteka:
“Poprosz? mleka pi?? deka.”

Z apteki posz?a do praczki
Kupowa? pocztowe znaczki.

Gryz?y si? kaczki okropnie:
“A niech t? kaczk? g?? kopnie!”

Znosi?a jaja na twardo
I mia?a czubek z kokard?,
A przy tym, na przekór kaczkom,
Czesa?a si? wyka?aczk?.

Kupi?a raz maczku paczk?,
By pisa? list drobnym maczkiem.
Zjadaj?c tasiemk? star?
Mówi?a, ?e to makaron,
A gdy po?kn??a dwa z?ote,
Mówi?a, ?e odda potem.

Martwi?y si? inne kaczki:
“Co b?dzie z takiej dziwaczki?”

A? wreszcie znalaz? si? kupiec:
“Na obiad mo?na j? upiec!”

Pan kucharz kaczk? starannie
Piek?, jak nale?y, w brytfannie,

Lecz zd?bia? obiad podaj?c,
Bo z kaczki zrobi? si? zaj?c,
W dodatku ca?y w buraczkach.
Taka to by?a dziwaczka!

Na wyspach Bergamutach
Podobno jest kot w butach,

Widziano tak?e os?a,
Którego mrówka nios?a,

Jest kura samograjka
Znosz?ca z?ote jajka,

Na d?bach rosn? jab?ka
W gronostajowych czapkach,

Jest i wieloryb stary,
Co nosi okulary,

Uczone s? ?osowie
W pomidorowym sosie

I tresowane szczury
Na szczycie szklanej góry,

Jest s?o? z tr?bami dwiema
I tylko… wysp tych nie ma.

Sójka

Wybiera si? sójka za morze,
Ale wybra? si? nie mo?e.

Trudno jest si? rozsta? z krajem,
A ja w?a?nie si? rozstaj?.

Polecia?a wi?c na kresy
Poza?atwia? interesy.

Odwiedzi?a najpierw Szczecin,
Bo tam mia?a dwoje dzieci,
W Kielcach by?a dwa tygodnie,
?eby wyspa? si? wygodnie,
Jedn? noc sp?dzi?a w Gdyni
U znajomej gospodyni,
Wpad?a tak?e do Pu?tuska,
?eby w Narwi si? popluska?,
A z Pu?tuska do Torunia,
Gdzie mieszka?a jej ciotunia.
Po ciotuni jeszcze sójka
Odwiedzi?a w Gnie?nie wujka,
Potem matk?, ojca, syna
I kuzyna z Krotoszyna.
Po?egna?a si? z rodzin?,
A tymczasem rok up?yn??.

Znów wybiera si? za morze,
Ale wybra? si? nie mo?e.

My?li sobie: Nie zaszkodzi
Po zakupy wpa?? do ?odzi.
Kupowa?a w ?odzi jaja,
Targowa?a si? do maja,
Polecia?a do Pabianic,
Da?a dziesi?? groszy za nic,
A ?e ju? nie mia?a wi?cej,
Wi?c siedzia?a pi?? miesi?cy.

Teraz – rzek?a – czas za morze!
Ale wybra? si? nie mo?e.

Posiedzia?a w Cz?stochowie,
W J?drzejowie i w Miechowie,
Odwiedzi?a Katowice [Mys?owice],
Cieszyn, Trzyniec, Wadowice,
Potem jeszcze z lotu ptaka
Obejrza?a miasto Kraka:
Wawel, Kopiec, Sukiennice,
Pi?kne place i ulice.
Jeszcze wpadn? do Rogowa,
Wtedy b?d? ju? gotowa.
Przesiedzia?a tam do wrze?nia,
Bo j? prosi? o to chrze?niak.
Odwiedzi?a w Gda?sku stryja,
A tu trzeci rok ju? mija.

Znów wybiera si? za morze,
Ale wybra? si? nie mo?e.

Trzeba lecie? do Warszawy,
Poza?atwia? wszystkie sprawy,
Paszport, wizy i dewizy,
Kupi? kufry i walizy.
Polecia?a, lecz pod Grójcem
Znów si? ?al zrobi?o sójce.
Nic nie strac?, gdy w Warszawie
D?u?ej dzie? czy dwa zabawi?.
Zabawi?a tydzie? ca?y,
Miesi?c, kwarta?, trzy kwarta?y,
Gdy ju? rok przeby?a w mie?cie,
Pomy?la?a sobie wreszcie:
Kto chce zwiedza? obce kraje,
Niechaj zwiedza. Ja – zostaj?.

Przed laty
?y? pies kud?aty.
Nie pokojowy, nie podwórzowy,
Nie miejski, nie wiejski,
Ale od ogona do g?owy
Ca?kowicie czarodziejski.

By? mistrzem Polski w dominie,
I to nie s? bynajmniej przechwa?ki,
Gra? na pianinie,
Chodzi? po linie
I sam zapala? zapa?ki.